bykon

Я смею сцвярджаць, што сярод людзей, якія жывуць, матэрыялістаў няма, акрамя тых няшчасных, каго прырода або жыццё абдзялілі розумам. Усякі чалавек вялікую частку свайго быцця жыве ў міры духоўным, нематэрыяльным. Ці думае ён, ці марыць, чытае кнігі або глядзіць кіно, ці кахае ён або будуе планы на будучыню, — ён лунае ў аблоках. Нават які-небудзь закаранелы атэіст-навуковец не гной лапатай з раніцы да ночы грабе, а гуляе формуламі, абстракцыямі і паняццямі, што вядома жа — не ад міру гэтага. Чым больш багаты ў чалавека ўнутраны мір, тым ён менш прывязаны да зямных рэчаў. Яно і зразумела: трэба развіваць то, чаго ў цябе больш, а ў нас усёткі розуму, духу больш, чым целу; творчасці і натхнення больш, чым жывёльных хаценняў. ;-)

Людзі развучаюцца элементарна мець зносіны, быць памяркоўнымі, перастаюць шанаваць адносіны. А навошта шанаваць аднаго/адну, калі заўтра можна знайсці замену. Навошта спрабаваць захаваць і ўтрымаць, выхаваць і зрабіць, — адносіны — працэс працаёмкі, калі можна зламаць і пачаць зноўку. Угу, будаваць новароб прасцей, чым рэстаўраваць гістарычныя помнікі, вы зразумелі, пра што я.
Адносіны абясцэньваюцца, а з імі і самі людзі, але, бо адносіны — гэта не пустыя словы і не гадзіна задавальнення, а людзі — гэта не хадзячыя анкеты і не глянцавыя малюначкі. Гэта значна больш і складаней.
Прынамсі, мне жадаецца ў гэта верыць.
Самае складанае, апыняецца, — гэтае ўменне размаўляць.